Του Μανώλη Χριστουλάκη.
Αγαπώ τη γλώσσα που έμαθα απ' τη μητέρα μου. Τη γλώσσα την Ελληνική! Τη γλώσσα που προσπαθούν μερικοί αλλοεθνείς και ιθαγενείς να τη νοθεύσουν. Έχει υποστεί τα πάνδεινα, και όμως αντιστέκεται. Τριακόσια τριάντα τρία χρόνια Φραγκοκρατίας και τριακόσια εξήντα οκτώ χρόνια Τουρκοκρατίας κρεμάσανε στον ασπρογάλανο χιτώνα της φράγκικα κουρέλια, τούρκικα γιορντάνια και σλάβικα μπιχλιμπίδια για να την μεταμoρφώσουν σε μιξοβάρβαρη. Όμως, με τη δύναμη που κρύβει μέσα της, αγάλια-αγάλια ξεκαθαρίζεται.
Οργίζομαι με μερικούς «λειτουργούς» της Παιδείας που εξακολουθούν να διδάσκουν τα παιδιά μας, τον τοίχο ντουβάρι, την οροφή νταβάνι και να ισχυρίζονται πως οι λέξεις αυτές (και άλλες εκατοντάδες) ανήκουν πια στη γλώσσα μας!



